"چند ثانیه با ناباوری به آن خیره شدم.کوه یخ فقط چند متر از کشتی فاصله داشت و احساس کردم می توانم آن را لمس کنم.سپس کوه یخی دور شد و در تاریکی از دیده ها ناپدید شد."

حتی زمانی که رئیس کشتی کاپیتان ارنست اسمیت(Ernest Smith)فرمانده ی ناو ستاره ی سفید تشخیص داد که بدنه ی عظیم ترین کشتی مسافربری دنیا شکاف برداشته است هیچ هراسی از خود نشان نداد.چون تایتانیک"غرق ناشدنی"بود.پنج روز قبل زمانی که تایتانیک در آغاز اولین سفرش از ساوت همپتون(South Hampton)به مقصد نیویورک حرکت کرد همه به "غرق نشدنی"بودن آن افتخار می کردند.

بدنه ی کشتی به طول ۸/۲۵۹۰متر از ۱۴ بخش تشکیل شده بود که در مقابل نفوذ آب مقاوم بودند.و  کشتی دارای دو کف بود.و آن کشتی امن ترین و بی خطر ترین کشتی دنیا بود.در حقیقت اگر چهار بخش اول محفظه های آب پر می شدند تایتانیک روی آب باقی می ماند.ولی کوه یخ در ۵بخش اول شکاف ایجاد کرده بود.و به دلیل عجیبی که در طرح کشتی بود تیغه ی شماره ی ۵به بلندی دیواره های دیگر نبود.زمانی که ۴بخش اول پر از آب شوند جلوی کشتی پایین رفته و آب از روی تیغه ی شماره ی ۵ به بخش ششم می ریخت...سپس به بخش هفتم...و هشتم...و سپس همه می بایست منتظر بمانند و ببینند کشتی چه زمانی غرق می شود.

                                      در خواست کمک تایتانیک

افسانه ی غرق نشدنی بودن تایتانیک چیزی نبود به جز ترکیب خطاهای انسانی که اگر این اشتباهات صورت نمی گرفت نه کشتی از بین می رفت و نه ۱۵۱۳مسافر آن جان خود را از دست می دادند.

چرا با این که قبلآ به تایتانیک گزارش داده شده بود کوه های یخ در منطقه وجود دارد تایتانیک با سرعت زیادی ۴۰۷۴۴متر حرکت کرد؟علی رغم این حقیقت که در همان غروب درست قبل از برخورد با کوه یخ از کشتی های دیگر من جمله بالتیک(Baltic)به تایتانیک تلگراف هایی فرستاده شده بود مبنی بر این که تایتانیک مستقیمآ به سوی کوه های یخی می رود ولی تایتانیک با آخرین سرعت حرکت می کرد.

ادامه دارد...